22-9-13 sport met een betekenis


Het is zondag 22 september, gisteren kwam Duchenne Heroes aan in Nijmegen. Duchenne Heroes is zoals vele van jullie weten een mountainbike rit van 700km verdeeld over 7 dagen startend in het zuiden van België en finish in Nijmegen. Alles om geld op te halen voor de ziekte van Duchenne, een spierziekte. Nou zult u denken: “ja leuk, waarom begin je zo een blog?”


Vorig jaar ben ik via een goede vriendin bekend geworden met Duchenne Heroes. Het was ergens in april. Ze vertelde dat zij als vrijwilliger mee ging en haar vader mee fietst. Ik wilde al langere tijd iets nuttigs doen en besloot mezelf op te geven als vrijwilliger. Het klinkt misschien wat overdreven maar die week heeft serieus indruk gemaakt op mij. Het was een heel leerzame en af en toe emotionele ervaring. Ik heb een week lang op de bezemwagen gezeten. Als dieptepunt die week, een ritje Radboud ziekenhuis te Nijmegen. Dit nadat we 30km voor de finish een man met gebroken knie uit het bos hadden gehaald.
Het feit dat gister de finish was vond ik een goede aanleiding om het te gaan hebben over “sport met een betekenis”. Mensen sporten vaak met een rede. Dan heb ik het even niet over afvallen of fit blijven, maar een echte betekenis. Bijna iedereen die fanatiek sport, sport een keer of regelmatig voor een goed doel. De evenementen ten behoeven van een goed doel zijn er dan ook in overvloed. Persoonlijk vind ik het altijd wel een fijn gevoel als een tourtocht is gekoppeld aan een goed doel, zeker als ik het een belangrijk doel vind. De echte grote evenementen, zoals Duchenne Heroes, zijn er minder. Een behoorlijk sponsor bedrag dat men mee moet brengen en het feit dat je er bijna een jaar aan voorbereidingen aan hebt maakt het bijzonder. Mensen zetten zich echt in, het is geen toeval mensen zijn geraakt door het doel en hebben bewust gekozen om zich in te zetten en een deel van hun vrije tijd, voor bijna een jaar, structureel op te geven. Maanden van training en fondsenwerving en voorbereiding gaan er aan vooraf.


Een andere betekenis die helaas minder vaak te zien is, is het uitdragen van een boodschap door topsporters. De gelakte nagels, in de kleuren van de regenboog, van de atleten bij het WK atletiek is het meest recente voorbeeld, samen met de al dan niet bijbehorende zoenende estafette dames. Er werd geprotesteerd tegen het anti-homobeleid in Rusland. Ik moet zeggen dat ik ervan genoten heb. Hoe subtiel het protest was en hoe duidelijk het in beeld kwam, vele atleten lieten heel subtiel merken dat ze het niet eens waren en iedereen gelijk is ongeacht geaardheid. De meest voorkomende vorm van openlijk en gezamenlijk ergens voor staan is de rouwband. Als fietsliefhebber denk je dan meteen aan de Giro `d Italia 2011 met Wouter Weylandt. Zijn dodelijke valpartij zorgde voor een geneutraliseerde rit waarbij zijn team arm in arm als eerste over de meet kwam. Een prachtig eerbetoon!


Ik vind het mooi als sport een medium wordt om een groter doel te bereiken. Zeker als dit in een grote groep gebeurt. Sport is iets moois en als dat drager wordt om iets belangrijks te bereiken of te benadrukken… Het haalt iets moois in mensen naar boven. Zelf wil ik zo spoedig mogelijk mee fietsen met Duchenne Heroes. Het heeft mij geraakt om als vrijwilliger mee te gaan en ik wil graag zelf rijden tegen Duchenne.